Recensie BOEIUH!
Geplaatst door ppbraam op november 20, 2007
Lees tot blz. 45
Het boek begon voor mij uitstekend: ik herkende veel van de beweringen van Rob Wijnberg in mijn eigen opvattingen. Zelf lijd ik namelijk aan een redelijk apathische verstandhouding tegenover de huidige politiek en maatschappij. De macrorealiteit kan mij gewoonweg niet boeien: de terroristische dreigingen, de spanningen in het Midden-Oosten; de kabinetverkiezingen: boeiuh. Het staat zo ver van mij af dat ik geen enkele reden kan opnoemen om mij ermee te bemoeien. Deze desinteresse wordt door bijna alle jongeren gedeeld. Wij zijn onbezorgd opgegroeid in de jaren 90 waar wij amper zijn blootgesteld aan grootschalig leed of onrecht. Er is dus voor ons geen enkele bakermat geweest voor het ontstaan van een politieke ideologie of een drive om de maatschappij te verbeteren.
Tot zover weet de schrijver alle spijkers op hun kop te slaan. De eerste 45 pagina’s heb ik geboeid gelezen. Een feest der herkenning met een aantal nieuwe inzichten waar ik zelf nog niet aan had gedacht.
Het tweede helft van het boek vond ik een stuk minder interessant. Het gaat over onze afkeer tegenover het populisme in het huidige informatietijdperk (chilluh) en het sterke individualisme en het gebrek aan vertrouwen bij jongeren (pimpuh). Het boek verloor mij hier een beetje. Ik vond deze verdere analyses overbodig; ik had het gevoel dat het puur geschreven was om de sterke kern aan het begin van het boek nodeloos te bekrachtigen. De ketel verwijdt hier de pot dat hij zwart ziet; Rob Wijnberg maakt zich schuldig aan het negeren van zijn eigen bevindingen aan het begin van het boek; de constante overanalysering van informatie.
Dit neemt natuurlijk niet weg dat de schrijver in veel opzichten gelijk heeft en een aantal aspecten op een unieke manier weet te belichten. Om het leesplezier te bevorderen zou ik alleen het eerste deel en de conclusie lezen.
