Dagelijks een ontspanningsmassage waar mijn rug, benen en schouders onderhanden worden genomen. Ook wil ik elke dag een cd luisteren van één van de volgende albums van Radiohead: Amnesiac, Kid A of In Rainbows. Hier geniet ik het meest van als ik het beluister middels een paar headphones. Ik stoor mij niet snel aan andermans muziek, tenzij het te hard staat.
Ik houd niet van de geur van mandarijnen en sinaasappels. Probeer pellende mensen dus van mij vandaan te houden. Qua eten ben ik niet zo kieskeurig. Ik eet alles dat goed is voorbereid en geen vis bevat. Eén keer in de week wil ik een Happy Meal van Mcdonald’s. Ik ben uren zoet met de speeltjes die erin zitten.
Mijn knuffel Punkie dient elke avond naast mij in bed te liggen. Ook wil ik graag schoon ondergoed aan als ik ga slapen. Tijdens het ontbijt wil ik een uitgebreide keuze hebben. Dus niet alleen een bruine boterham met kaas, maar ook een kom met cornflakes en een gekookt eitje. Geen roggebrood of enkele vorm van pitten in mijn boterhammen svp!
Zo zou mijn dementiepaspoort eruit komen te zien. Dit zorgt ervoor dat ik de juiste zorg ontvang ondanks dat ik dat zelf niet meer kan aangeven. In onze huidige samenleving zijn dementerende ouderen steeds meer afhankelijk van verplegers in plaats van familieleden. Men heeft geen tijd meer om naast hun eigen gezin en drukke privé leven te zorgen voor hun demente moeder. Daarom is het zo belangrijk dat er van tevoren – op het 50e levensjaar – duidelijke instructies worden vastgesteld.
IJlen aan de ontbijttafel
Mijn oma zit in de middenfase van de ziekte van Alzheimer. Ze is heel vergeetachtig en heeft moeite om mensen te herkennen. Zij heeft problemen met alledaagse dingen als koken en schoonmaken. Daarom woont zij nu in een appartement waar ze direct toegang heeft tot professionele verzorging.
Ze kan op dit moment nog goed aangeven wat haar wensen precies zijn. Maar hoe kan zij dat als haar Alzheimer een verder stadium bereikt? Hoe weten de verzorgers haar persoonlijke voorkeuren als zij niet in staat is om helder te communiceren? Gelukkig heeft zij kinderen die zich betrekken bij dit proces. Maar veel dementen hebben deze luxe niet. Zij hebben dus veel voordeel aan een administratiesysteem waar duidelijk staat omschreven wat hun wensen zijn.
De kans dat ik aan dementie zal lijden is schrikbarend hoog: één derde van alle 80-plussers is dement. En aangezien mijn grootouders die grens met een ruime marge hebben overschreden acht ik mijzelf in staat om dat minstens te evenaren. En wie weet? Wellicht krijg ik zelf helemaal geen (klein)kinderen. Welk persoon weet dan hoe ik het liefst mijn boterhammen heb als ik weerloos zit te ijlen aan de ontbijttafel?
Een goed idee
Weerstand tegen het dementiepaspoort is er nauwelijks. Verrassend is dat niet: het is gewoonweg een goed idee. Enkele tegenstanders beweren dat de verwarde indruk van dementen niet te wijten is aan een ziekte maar aan de verandering van karakter. Dit is natuurlijk ridicuul. Welk oordeel is meer betrouwbaar? Een overtuiging gemaakt vanuit een jong en helder bewustzijn of die vanuit een versleten en demente toestand?
Ook de weerstand tegen de bureaucratie vindt hier geen toepassing. Het invullen van een dementiepaspoort is net als het donorcodicil eenmalig. Na het invullen en opsturen van het formulier is er geen omkijken meer naar.
Samengevat
Het dementiepaspoort zal bijdragen aan een betere zorg voor mensen met dementie. In een demente en verwarde toestand kan er namelijk niet duidelijk worden aangegeven wat de persoon nou werkelijk wilt. Daarom moet er van tevoren – als het verstand nog goed en helder is – aangegeven worden hoe iemand verzorgd wil worden, bijvoorbeeld de voorkeur voor voedsel, muziek en omgeving. Dit komt in zijn of haar dementiepaspoort die de persoon vanaf het 50e levensjaar bij zich zal dragen.
